Jak powiedział Car Mikołaj I, Twierdza Modlin (choć wtedy jej urzędowa nazwa to Nowogieorgijewsk) ma być największą, najładniejszą i najnowocześniejszą twierdzą… i w ciągu 10 lat taka twierdza powstała. Była to duma Cara i gościł w niej aż 17 razy. To tylko jedna z ciekawostek o tej imponującej fortyfikacji, leżącej zaledwie 30 km od Warszawy. Trzeba też podkreślić, że przy budowie twierdzy pracowali okoliczni mieszkańcy. Pracowli dobrowolnie, gdyż za pracę otrzymywali zapłatę w złocie. Tajemnice Twierdzy Modlin odkryje dla nas wieloletnia przewodniczka po obiekcie, Pani Elżbieta Wiercińska, która z Twierdzą związana jest od czterech dekad. To też jej historia. Jakie jest Pani pierwsze wspomnienie związane z Twierdzą Modlin? Elżbieta Wiercińska: Mój mąż został tutaj przeniesiony do wojska. Ja nie mogłam trafić z pociągu do bramy wejściowej. Musiałam czekać w biurze przepustek, aż mąż mnie odbierze, ponieważ Twierdza była wtedy zamkniętym garnizonem. Twierdza wydawała mi się tak imponująca. Wszędzie dużo wojska (w tamtym czasie w garnizonie stacjonowało ok 8 tys. żołnierzy – red.). Przejście przez sam teren ścisły Twierdzy, potem na osiedle. To zajmowało dużo czasu. Zastanawiało mnie jak tutaj będzie się żyło?...