Wielki Czwartek jest jednym z najświętszych i najbardziej tajemniczych dni w całym roku liturgicznym. W tradycji katolickiej nie jest to jedynie wspomnienie Ostatniej Wieczerzy, lecz rzeczywiste przeżycie chwili, w której Pan Jezus ustanowił Najświętszy Sakrament jako Ofiarę i Pokarm oraz powołał apostołów do kapłaństwa. Wierni, którzy pozostają wierni starożytnej liturgii, wiedzą, że tego dnia Kościół nie obchodzi „święta”, lecz wchodzi w sam środek dramatu Odkupienia – triumf miłości, który prowadzi prosto na Krzyż. Ustanowienie Eucharystii – Ofiara i Pokarm na wieki Podczas Ostatniej Wieczerzy Chrystus wziął chleb, pobłogosławił, połamał i dał uczniom, mówiąc: „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje”. Podobnie uczynił z kielichem: „Pijcie z niego wszyscy, bo to jest Krew moja Nowego i Wiecznego Testamentu, która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów”. Te słowa nie są symbolem ani wspomnieniem – są aktem ustanowienia realnej, substancjalnej obecności Chrystusa pod postaciami chleba i wina. W tradycyjnej doktrynie katolickiej Eucharystia jest jednocześnie Ofiarą i Pokarmem: tą samą Ofiarą, która dokonała się na Kalwarii, lecz uobecnioną w sposób bezkrwawy na ołtarzu. Wielki Czwartek ukazuje, że Msza Święta nie jest „wspólnym...