Jeszcze niedawno trudno było uwierzyć, że w tym miejscu płynęła rzeka. Prut, niewielki dopływ Narwi na terenie powiatu pułtuskiego, przez lata zarastał, zamulał się i tracił swoje naturalne funkcje. Tam, gdzie dawniej woda niosła życie, a ryby wpływały na tarliska, powstała niemal martwa strefa zarośnięta trzciną, chwastami wodnymi i osadami, z ograniczonym przepływem i coraz gorszymi warunkami dla ryb, ptaków oraz roślinności wodnej. Rzeka, która zaczęła znikać Prut jest dopływem Narwi, ale jego znaczenie wykracza daleko poza samą linię koryta. To część większego systemu wodnego Doliny Dolnej Narwi, ważnego dla lokalnej bioróżnorodności, retencji wody i krajobrazu powiatu pułtuskiego. Przez lata rzeka pełniła funkcję naturalnego korytarza ekologicznego. W jej wodach i rozlewiskach żyły ryby, bezkręgowce i płazy, a brzegi oraz pobliskie mokradła stanowiły schronienie dla ptaków wodnych. Z czasem jednak ten cenny przyrodniczo obszar zaczął się degradować. Koryto Prutu na odcinku od mostu w Kruczym Borku do ujścia w kierunku Narwi zostało opanowane przez roślinność. Trzciny, chwasty wodne, zamulenie i brak swobodnego przepływu doprowadziły do silnej eutrofizacji, czyli nadmiernego użyźnienia wody. W praktyce oznaczało to coraz mniej tlenu, coraz więcej rozkładającej się materii organicznej i coraz trudniejsze warunki dla organizmów wodnych. Dla mieszkańców i wędkarzy był to widok szczególnie bolesny. Miejsce, które...