Jutro Kościół przypomni scenę, w której wiara spotyka posłuszeństwo Prawu, a codzienność staje się miejscem objawienia. To dzień świecy, procesji i słów starca Symeona o Świetle dla narodów. W polskiej tradycji jest też dzień gromnicy: znaku modlitwy w domu, nie amuletu.
2 II 2026 r. Kościół obchodzi święto Ofiarowania Pańskiego, znane w Polsce pod mianem święta Matki Boskiej Gromnicznej. Rdzeniem jest wydarzenie opisane w Ewangelii: Maryja i Józef przynoszą Dzieciątko Jezus do świątyni jerozolimskiej, spełniając przepis Prawa, a Symeon rozpoznaje w Nim Zbawiciela i nazywa Go światłem dla narodów.
W perspektywie wiary to święto ma trzy wątki, które tworzą jedną, spójną całość: chrystologiczny, maryjny i domowy. Chrystologiczny jest pierwszy: nie chodzi o sentymentalną opowieść o dzieciństwie, ale o publiczne „przyniesienie” Mesjasza do miejsca kultu, czyli zapowiedź Jego misji i ofiary. Maryjny wątek jest równie realny: pobożność katolicka pamięta, że dzień ten przez długie wieki bywał nazywany świętem Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny, co podkreślało pokorne poddanie się przez Matkę Bożą przepisom rytualnym, mimo Jej bezgrzeszności.
Zewnętrznym znakiem, który scala te treści, jest świeca. Liturgia tego dnia rozpoczyna się obrzędem błogosławienia świec i procesją z zapalonym światłem. Ten gest jest katechezą bez słów: wierni niosą to, co ma płonąć w ich życiu, a Kościół przypomina, że Chrystus nie jest „symbolem” światła, lecz Światłością świata.
Polska gromnica wyrasta z tego samego liturgicznego korzenia, ale wchodzi w przestrzeń domu. Tradycja ludowa przypisywała gromnicy rolę ochronną: stawiano ją w oknie podczas burzy, obchodzono z nią dom, prosząc o oddalenie niebezpieczeństwa; zapalano ją także w chwilach groźnych chorób i pożarów. W niektórych przekazach pojawia się nawet motyw ochrony przed wygłodniałymi wilkami.
Katolickie spojrzenie nie kpi z tych zwyczajów, ale porządkuje ich sens. Gromnica nie działa jak zaklęcie. Jest sakramentalium: znakiem modlitwy Kościoła i domowej pobożności, który przypomina o konieczności życia w łasce, o wezwaniu do nawrócenia i o chrześcijańskiej gotowości na śmierć. Stąd dawny zwyczaj podawania zapalonej świecy osobie konającej: nie po to, by „zatrzymać los”, lecz by wzmocnić wiarę w Chrystusa i w sens ostatniej drogi.
W praktyce parafialnej 2 II przynosi też ważny porządek roku kościelnego i rodzinnego. W polskim obyczaju to dzień domknięcia cyklu Bożego Narodzenia: rozbierania szopek i choinek oraz zakończenia śpiewu kolęd. Nawet jeśli współczesny rytm duszpasterstwa bywa inny, sama intuicja jest trafna: od tego momentu Kościół wyraźniej kieruje wzrok ku Pasji i Zmartwychwstaniu.
Od 1997 r. 2 II jest także Światowym Dniem Życia Konsekrowanego. W realiach kryzysu powołań i zamętu wokół sensu ascezy, ten dopisek nie jest dekoracją. Jest przypomnieniem, że życie oddane Bogu nie jest „projektem społecznym”, lecz świadectwem ostatecznego celu człowieka.
Jak przeżyć święto Matki Boskiej Gromniczną\ej w duchu tradycji, bez teatralności i bez przesądu? Najprościej: uczestniczyć w Mszy, przyjąć błogosławieństwo świec jako wezwanie do życia zgodnego z Ewangelią, a w domu zachować gromnicę jako znak modlitwy w chwilach próby. Nie chodzi o „ładny zwyczaj”, tylko o dyscyplinę wiary: Bóg przychodzi w konkretnym rytmie Kościoła, a człowiek odpowiada posłuszeństwem, jak Maryja i Józef, i wyznaniem prawdy, jak Symeon.
Light against the winter darkness
Tomorrow the Church will recall a scene where faith meets obedience to the Law and ordinary life becomes a place of revelation. It is a day of candles, procession, and Simeon’s words about the Light for the nations. In Polish tradition it is also the day of the gromnica: a sign of prayer in the home, not a charm.
On February 2, 2026, the Church celebrates the Feast of the Presentation of the Lord, commonly known in Poland as the feast of Our Lady of the Gromnica (Candle). At its core is the Gospel event: Mary and Joseph bring the Infant Jesus to the Temple in Jerusalem in obedience to the Law, and Simeon recognizes Him as the Savior and calls Him a light for the nations.
From a traditionalist Catholic perspective, this feast carries three threads that form one coherent whole: Christological, Marian, and domestic. The Christological thread comes first: this is not a sentimental story about childhood, but a public “bringing” of the Messiah into the place of worship—an anticipation of His mission and sacrifice. The Marian thread is equally real: Catholic devotion remembers that for many centuries this day was also known as the Feast of the Purification of the Blessed Virgin Mary, highlighting the Mother of God’s humble submission to ritual prescriptions despite her sinlessness.
The outward sign that unites these meanings is the candle. The liturgy begins with the blessing of candles and a procession with lighted candles. The gesture is wordless catechesis: the faithful carry what must burn in their lives, while the Church recalls that Christ is not merely a “symbol” of light, but the Light of the world.
The Polish gromnica grows from the same liturgical root and then enters the space of the home. Folk tradition attributed a protective role to the gromnica: it was placed in the window during storms, carried around the house while praying for danger to pass; it was also lit during outbreaks of serious illness and during fires. Some accounts even include the motif of protection against hungry wolves.
A traditionalist view does not mock these customs; it clarifies their meaning. The gromnica does not work like an incantation. It is a sacramental: a sign of the Church’s prayer and of domestic piety, reminding the faithful of the need to live in grace, to repent, and to be ready for a holy death. This is why an older custom existed of placing a lit candle in the hands of the dying—not to “stop fate,” but to strengthen faith in Christ and the meaning of the final journey.
In parish and family practice, February 2 also marks an ordering point in the year. In Polish custom it has been the day that closes the Christmas cycle: taking down nativity scenes and Christmas trees and ending the singing of carols. Even if contemporary pastoral rhythms vary, the intuition remains sound: from this moment the Church looks more directly toward the Passion and Resurrection.
Since 1997, February 2 has also been observed as the World Day for Consecrated Life. In a time of vocational crisis and confusion about the meaning of ascetic life, this is not decoration. It is a reminder that a life given to God is not a “social project,” but a witness to man’s ultimate end.
How should one live Our Lady of the Gromnica in the spirit of tradition, without theatrics and without superstition? Simply: attend Mass, receive the blessing of candles as a call to live according to the Gospel, and keep the gromnica at home as a sign of prayer in times of trial. This is not about a “nice custom,” but about the discipline of faith: God comes through the Church’s concrete rhythm, and the believer responds with obedience, like Mary and Joseph, and with a confession of truth, like Simeon.
