Na początku lutego br. w Seminarium Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zaitzkofen odbyły się uroczystości, które wyznaczają kolejne etapy formacji kapłańskiej. Alumni pierwszego roku przyjęli sutannę, drugiego – tonsurę, trzeciego – pierwsze święcenia niższe, a czwartego – kolejne święcenia niższe.
1 lutego, w niedzielę Siedemdziesiątnicy, podczas pontyfikalnej Mszy św. celebrowanej przez bp. Alfonso de Galarreta, 24 seminarzystów otrzymało święcenia niższe. Choć w porządku hierarchicznym ustępują one święceniom wyższym, stanowią realny udział w charakterze kapłańskim. Jak przypominał Marcel Lefebvre, w służbie Bożej nie ma rzeczy małych.
Święcenia ostiariusza i lektora
Dwunastu alumnów trzeciego roku – siedmiu Polaków, dwóch Niemców, Chorwat, Czech i Słowak – przyjęło dwa pierwsze stopnie spośród „siedmiu stopni do ołtarza”: ostiariat i lektorat.
Ostiariusz strzeże świętości domu Bożego. Jego zadanie nie ogranicza się do troski o materialną przestrzeń świątyni – ma on również „otwierać serca” wiernych na prawdę Bożą poprzez własne życie. Lektor natomiast zostaje upoważniony do czytania Pisma Świętego podczas liturgii. Kościół wymaga od niego, aby nie tylko poprawnie głosił słowo, ale by je rozumiał, wierzył w nie i realizował w czynach.
Egzorcysta i akolita
Dwunastu alumnów czwartego roku – czterech Niemców, czterech Polaków, Chorwat, Duńczyk, Holender i Węgier – otrzymało święcenia egzorcysty i akolity. Egzorcysta, historycznie odpowiedzialny za modlitwy przeciw złemu duchowi, zobowiązany jest do życia w czystości i duchowej dyscyplinie. Akolita natomiast jako sługa ołtarza zostaje bezpośrednio włączony w liturgię Najświętszej Ofiary, przygotowując dary chleba i wina.
Święto Matki Bożej Gromnicznej ma w Zaitzkofen szczególne znaczenie. Zgodnie z wolą abp. Marcel Lefebvre właśnie tego dnia odbywają się ceremonie przyjęcia sutanny i tonsury.
Dziewięciu seminarzystów – czterech Niemców, dwóch Polaków, dwóch Szwajcarów i Słoweniec – przywdziało czarną sutannę, symbol śmierci dla świata. Biała komża, którą również otrzymują, oznacza „nowego człowieka” żyjącego w sprawiedliwości i świętości.
Tonsurę przyjęło dziesięciu alumnów – pięciu Polaków, dwóch Belgów, Austriak, Słowak i Słoweniec. Obrzęd ten włącza ich do stanu duchownego i symbolicznie oddziela od świata. Kandydaci recytowali słowa Psalmu 15: „Pan cząstką dziedzictwa mego…”, wyrażając decyzję całkowitego oddania się Bogu.
Bp de Galarreta w homilii podkreślił, że kapłan ma być „światłością świata” (Mt 5,14) – nie tylko poprzez nauczanie, lecz przede wszystkim przez świętość życia. W tym sensie maryjny wymiar kapłaństwa jest oczywisty: jak Najświętsza Maryja Panna przyniosła Chrystusa do świątyni, tak kapłan ma nieść Go duszom.
The Seminary in Zaitzkofen – Steps Toward the Altar
At the beginning of February, ceremonies marking successive stages of priestly formation were held at the Seminary of the Sacred Heart of Jesus in Zaitzkofen. First-year seminarians received the cassock, second-year seminarians the tonsure, third-year seminarians their first minor orders, and fourth-year seminarians additional minor orders.
On Septuagesima Sunday, Bishop Alfonso de Galarreta conferred minor orders on 24 seminarians. Although considered “minor,” these orders already participate in the priestly character and represent a deeper insertion into the mystery of Christ the High Priest.
The orders of porter and lector were conferred on twelve third-year seminarians, while twelve fourth-year seminarians received the orders of exorcist and acolyte. The feast of Candlemas also marked the ceremonies of cassock and tonsure, emphasizing the Marian dimension of priestly vocation and the call to be “the light of the world.”
